Przestrzeni nie określa to, co ją wypełnia, lecz pustka, którą zawiera. Japońska koncepcja Ma odnosi się do „przestrzeni negatywnej” lub przerwy między rzeczami. To właśnie w tej pustce mieszkają sens, spokój i potencjał.
Zrozumieć Ma
Na Zachodzie pustą przestrzeń często postrzega się jako coś, co trzeba wypełnić. Jeśli jest goła ściana, wieszamy obraz. Jeśli jest pusty kąt, stawiamy krzesło. W japońskim projektowaniu wnętrz Ma jest świadomym zabiegiem. Pustą przestrzeń projektuje się równie starannie jak zajętą. Daje ona oku miejsce do odpoczynku, a umysłowi miejsce do oddechu.
Życie blisko podłogi
Tradycyjne japońskie meble są minimalistyczne i niskie. Optycznie podnoszą sufit i bliżej łączą mieszkańca z ziemią.
- Maty tatami: Tkane maty z trawy sitowia, które zapewniają miękką, pachnącą podłogę i wyznaczają wymiary pokoju.
- Chabudai: Niski stolik, przy którym je się lub pracuje w siadzie na podłodze.
- Zabuton i zaisu: Poduszki podłogowe i krzesła bez nóg, które zapewniają wygodę, nie zajmując miejsca w pionie.
- Futony: Materace do spania, które w ciągu dnia składa się i chowa, przywracając pomieszczeniu pustą, wszechstronną formę.
Selekcja posiadanych rzeczy
Aby uszanować Ma, trzeba stosować ścisłą selekcję. Eksponuj tylko to, co piękne, niezbędne lub emocjonalnie bliskie. Zamiast ściany z galerią rozważ tokonomę — wnękę przeznaczoną na jeden zwój lub starannie ułożoną kompozycję ikebany, zmienianą wraz z porami roku. Takie intensywne skupienie na jednym przedmiocie znacznie podnosi jego znaczenie.